شنیدن سوت و دستک زدن و غِنا به آلات «ابزار و دستگاههای موسیقی» حرام از نیرنگها و تور شکارگاههای دشمن خدا «شیطان» است که افراد کم بهره از علم و عقل و دین را به آنها فریب داده و دلهای نادانان و نادرستان را وسیله آنها شکار میکند، و بر فسوق و عصیان «خروج از فرمان خدا و نافرمانی» به صورت ماندگار قرار میدهد، تا از قرآن حکیم جلوگیری نماید. نگذارد مورد استفادة دین و دنیای بندگان خدای متعال قرار گیرد. غِنا از لهو حدیث «گفته سرگرم کننده» است که از اسباب گمراهی و دوری متکبّرانه از شنیدن آیات خدای تعالی «قرآن مجید» است. حق تعالی فرموده است: وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًا أُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ «6» وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا وَلَّى مُسْتَكْبِرًا كَأَن لَّمْ يَسْمَعْهَا كَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْرًا فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ «7». (لقمان: ٦ – ٧).
«و بعضى از مردم سخنان بيهوده را مىخرند تا مردم را از روى نادانى، از راه خدا گمراه سازند و آيات الهى را به استهزا گيرند; براى آنان عذابى خواركننده است. و هنگامى كه آيات ما بر او خوانده مىشود، مستكبرانه روى برمىگرداند، گويى آن را نشنيده است; گويى اصلا گوشهايش سنگين است! او را به عذابى دردناك بشارت ده!».
کلمه من یشتری در آیه شریفه شامل تمام مشتریان خریدار و رغبتکنندگان و علاقهمندان لهوالحدیث میباشد. و لهو حدیث، به گفتارهای غافل کنندة دل و مانع از بدست آوردن مطالب مهم و اهداف عالیة دین و دنیا تفسیر شده است. بنابراین چنانکه علّامه شیخ عبدالرحمن بن ناصر السعدی : در تفسیر همین آیه گفته است: 1- گفتارهای حرام. 2- هر چه لغو و باطل و هرزه باشد از اقوال ترغیب کننده بر کفر و فسوق و عصیان. 3- اقوال کسانی که میخواهند حق را مردود نشان دهند و بیهوده جدال کنند تا به خیال باطل و زعم کاذب حق را باطل ارائه دهند. 4- غیبت. 5- نمیمت. 6- دروغ. 7- دشنام. 8- غناء «مزامیر شیطانی» همان ساز و آواز و ترانههای بیهوده. 9- نقل یا ارائه ماجراهای بیفائده غفلتآور فاقد فوائد دنیا و آخرت عموماً داخل لهوالحدیث میباشند.
* آری این نوع مژدة عذاب بشارت اهل شرّ است که مشتریان ساز و آواز و لهو حدیث از زمرة آنها هستند. امّا مژدة اهل خیر و پرهیزکنندگان نیکوکار مؤمنی در دو آیه هشتم و نهم همین سوره مبارکه نازل شده است. که میفرماید: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِيمِ «8» خَالِدِينَ فِيهَا وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ «9». (لقمان: ٨ – ٩).
«(ولى) كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، باغهاى پرنعمت بهشت از آن آنهاست; جاودانه در آن خواهند ماند; اين وعده حتمى الهى است; و اوست عزيز و حكيم».
ادامه مطلب
بسم الله الرحمن الرحیم
حكم شنيدن و گوش دادن به موسيقي و آواز در اسلام
نقدي از شيخ صالح فوزان ( حفظه الله )بر كتاب «حلال و حرام» نوشته
دكتر يوسف قرضاوي
مؤلف{دکتر یوسف قرضاوی-مترجم} ابتدا در صفحات 218 الي 221 از كتاب «حلال و حرام» در مورد موسيقي و آواز سخن گفته و در خير مسئله جانب صواب را نگرفته و از حق دوري كرده است.
در يكي از گفته هاي مؤلف كه گفته «از جمله تفريحهايي كه نفس بوسيله ي آن آرامش پيدا مي كند و دل با آن شاد مي گردد و گوش از شنيدن آن لذت مي برد، آواز و موسيقي است و حقاً اسلام آن را مباح نموده البته به شرطي كه متن اين آوازها مشتمل بر فحش و ناسزا نباشد و يا انسان را به گناه دعوت نكند و اگر همراه موسيقي غير محرك باشد مشكلي ندارد. و مؤلف آن را مستحب مي داند و استفاده از آن (موسيقي و آواز) را در مناسبات و جلسات شادي به خاطر اعلان خوشحالي و آرامش دل و نفس نيك مي پندارد (به عنوان مثال در اعياد و عروسي و برگشتن مسافران از سفر و در هنگام وليمه و تولد نوزاد و …)» پس از چند جهت اين فتوا ملاحظه مي شود:
ادامه مطلب
